يک سه شنبه زندگی

..:: یاهو ::..

ی     جنبش اجتماعی .. جنبش سیاسی .. نظام دموکراتیک .. شریعتی ..دانیل بن .. ایدئولوژی

ک     ۷۷ .. ۷۷۷ .. ۷ .. تکرار بی نهایت یک قیچی سفید .. دراز گوشی و آن و آف شدن .. عشق اهورایی او ..

س     ترانه ی بانوی پاییز یک هم شهری .. سیاهی خون زمین .. گربه و ماتریکس و اشاره های مهرناز ..

ه     بحث جدی بچه های کلاس اولی .. که خبرگان رهبر می شود یا رهبر را انتخاب می کند .. و کلی واژه ی قلمبه ی دیگر ..

ش     قوانین هم شهری گری .. وبلاگ گردی به دنبال هم شهری ها .. کانون ادبی پرنیان ..

ن     زندگی شیرین .. بهار هم می خندد .. ۳۶۰ گردی .. خوووووووووووبه!

ب     التماس دعا .. التماس دعا .. التماس دعا .. التماس دعا ..

 ه     استقامت .. دلش نمی خواهد بگوید .. تو نمی خواهی ایمیل بزنی؟ ..

ز     خط نقطه و تریس با مادر جون .. تصور عمه نرگس در حال گند زدایی خونه ی مادرجون ..

ن     لحظه شماری من برای رفتن به مشهد ..

د     کارنامه ی مریم که نمره های آن جابه جا وارد شده و کلی خواندنش مهارت می خواهد ..

گ     ساعت خورشیدی جلوی کتابخانه ی مرکزی .. دکتر ولایتی ..  و راستی! تولد شاملو ..    

ی     خوب .. اینقدر گفته ام .. که فکر کنی  دیگر به هیچ چیز مهمی  فکر نمی کنم!

/ 6 نظر / 4 بازدید
شبگير

سلام. وبلاگ جالبی دارید...بیشتر شبیه یک دفتر خاطراته!!! راستی...مهم نیس من کدوم عزیزی هستم.مدتیه که واسم بودن مهمه و چگونه بودن... نه کی یا کدوم بودن !!! موفق و سلامت باشید

الناز

اينکه خيلی به قول خودت خووووووووووووووووبه راستی در باره ی مهارت کارنامه خونی: من زبان فارسی شدم ۱۵.۵ برام زده ۱۹

فاطمه

نيکو

چه سه شنبه ی خوووووووووووبی ! هه ! خووووووووووووووووووووبه ! نيس ؟ من هنوز اصلاح نشدم ... به هر حال دستمو به نرده نمی گيرم و با کارد هم غذا نمی خورم ! هه ! آهنگت کشته منو ... کشته... کشته !

مسافر راهي

می خوام همه جا داد بزنم ... داد بزنم آی " ف الهمها فجورها و تقواها" و البته "ان للمتقین مفازا " ميخوام يک مداد که نه يک سطل رنگ قرمز بردارم و با يک براش بی افتم توی همه جای خيابنونها و کتاب فروشی ها و بروم توی فيلم ها و همه اسم ها را با قرمز خط بزنم .... وقتی همه چی خط خورد معلم برام نمره بده ... بده صفر ... بگم آقا معلم برام يه سرمشق تازه بنويس تا از روسش بنويسم ... معلم ميخنده ؟؟؟؟

مهرناز

يييييييی! زهرا! اينا رو خوندم دلم برای فرزانگان قديمی خودمون تنگيد... هی رفيق! يادته اون خراب شده ی سبز لجنی عزيز و ؟! دوچتت دارم