٧:۱٤ ‎ب.ظ ٢٢ مهر ۱۳۸٥

اين پنجشنبه هم گذشت و باز ویزای مامان تو لیست نبود.

این دو سه روز رشته ی خودم از دستم در رفته...البته سعی می کنم سوتی ندم.

   درباره ی تنهایی هم بگم:

آره آدمی که بین کلی آدم باشه و تنها باشه خیلی بدبخته...ولی باید یه هزینه ای بپردازه تا تنها نباشه و اون اینه که هر جور بقیه فکر می کنن فکر کنه و هر چی همه می گن بگه...این هزینه برای من خیلی سنگینه!

یه چیز دیگه:

خیلی بده آدم کاری رو بکنه که دوست نداره

بدتر از اون اینه که آدم کاری برای انجام دادن نداشته باشه

باز بدتر از اون اینه که تکلیف آدم مشخص نباشه

و از همه بدتر اينه كه حضوري رو كه الطافش تمام زندگي شو پر كرده رو از ياد ببره...

                                ای در کنار لطف تو من همچو چنگی با نوا         

                                آهسته تر زن زخمه ها تا نگسلانی تار من