٩:۱٩ ‎ق.ظ ۱۸ آبان ۱۳۸٥

..:: یاهو ::..

مثل یه خواب هولناک

 که هر چی سعی می کنم جیغ بزنم

صدام در نمی یاد!

--------------------------------------

زود به زود پست عوض می کنم

مبادا آخرین حرفی که با تو گفته ام

این باشد!                                     - با خودمم -

-------------------------------------

انگار بدهکارم٬ خیلی!

چیزی را خواسته شده ام

نه یک عذرخواهی..

از نوعی دیگر!

انگار باید آدم شوم!

-------------------------------------

اینقدر همه چی یه دفعه شد که نفهمیدیم

فقط وقتی چشممو باز کردم که اینجا بنویسم فهمیدم که رفته

امروز صبح ...

به انضمام دو تا چمدون ۳۲ کیلویی و یک خودکار بیک مشکی...

با یک عکس زمینه از چشم های سرخ مادربزرگم توی فرودگاه

گویا امروز فقط من گریه نکردم

من چه ام شده؟؟؟