٤:٢٤ ‎ب.ظ ۱٠ خرداد ۱۳۸٦

..:: یاهو ::..

 فضاهای بسته سعی می کنند حرف های کلی تولید کنند تا فضا بسته بماند .. تاویل های شخصی از حرف های کلی مثل حرف های در گوشی ست .. باعث می شود شخص بیرونی نشود ..

هنوز نه می خواهم نام ببرم .. نه جزیی بنویسم ..

 حرف های جزیی و استقرایی آدم را بیرونی می کند .. آدم بیرونی به اطرافش و محیطش کار دارد .. پر از پرسش می شود .. این پرسش ها به گفتگو می انجامد .. گفتگو به جزیی نگری می انجامد .. و باعث می شود محیط پیرامون بهتر و روشن تر دیده شود .. در این دیدن است که راهی به باز شدن پیدا می شود  ..  

یادم نیست که تو چندمین نفری هستی که می گویی من فرق کرده ام ..

تمام آن ۴ ماه (جزیی) یک طرف .. و این یک ماهی که برگشته ام (جزیی) یک طرف دیگر ..

پر از پرسش  .. پر از جرقه هایی که ..  - دیدی آدم حس می کنه فکرش یه جا وای نمی سته؟؟ ـ

پر از جرقه هایی که نمی ایستد یک جا .. و نمی گذارد از یک کنار با صبر و حوصله شروع کنم ..

و پر از اضطراب .. که تا دنبال چیزی نباشی نمی فهمی ..

نگران نباش! .. آن قدرها  روی ابر ننشسته ام ..

فقط قبل از کتک کاری .. باید صبرکنی مباحثه یاد بگیرم ..

می خواستم بگویم جنگ جزء تاریخ نیست .. ببینمت حتما برایت خواهم گفت ..

حرف نگفته زیاد است .. اما قسمت ثابتش همین ضمیرهای م و من است که مانده توی نوشته هایم ..

هنوز روی خودم قضاوت می کنم .. تو بزن! .. هم حرف .. هم سیلی .. هم هر چه داری ..

نباید همه چیز آن طور که هست بماند ..

خودت بهتر از من می دانی که نمی ماند ..